Mijn tuin gevangen in letters, elke dag een nieuwe ervaring

Ode aan de dames

En wel aan de ‘Pink Lady’, mijn enige vrouwtjes-nijn Merel en mijn meisjeskind!

Tis niet een geheel tuingerelateerde blog vandaag, hoewel appels natuurlijk wel in een tuin kunnen groeien, de nijn in de tuin woont en het meisjeskind elke dag in de tuin speelt, maar toch… 3 dames die een blogje waard zijn.

Een jaar of 3 (4 misschien al wel) terug werd dé appel gelanceerd als een vrouwenappel. Roze qua kleur, sappig en zoet van smaak. Want dat is wat vrouwen wilden. Nooit eerder geprobeerd, maar 2 weken geleden zag ik ze ineens liggen hier in de supermarkt. Eens proberen, dacht ik. Dus ik kocht een kilo Pink Ladies. Lékker!

Ook wel zo lekker dat ik er wel een boom van wilde. Maarja, ze groeien alleen bij een bepaald aantal zonuren per dag. En die hebben we hier dus niet. Helaas. Dus dan kopen we elke week maar een kilo bij de super😉

Dan het dameskonijn…. Afgelopen zomer ging onze oudste lieve nijn dood, Lizzy. Er bleef een groep van 2 mannen en 1 vrouw over. We wilden er graag weer vier, dus gingen op zoek naar een vrouwtje. Via onze dierenarts kwamen we aan een prachtige Vlaamse Reus. Onwijs lief, geen bijtertje en in tegenstelling tot de meeste konijnen echt een knuffel. Geprobeerd te koppelen, maar dat mislukte. In mijn vorige blog typte ik al dat we mbv het asiel nog 1 poging zouden wagen. Dat ging dus niet goed. Tess is in het asiel gebleven en Merel werd gekoppeld met Joep en Karel. Niet direct dikke mik, maar het proberen waard. Thuisgekomen vreselijk goed in de gaten gehouden en na 3 dagen snauwen en achter elkaar aan zitten, vonden we ze dan eindelijk gedrietjes in de hokken.

Dus niet meer continu gechecked. Ondanks dat, bleef mijn gevoel toch niet helemaal lekker met het stel. En gisteravond bleek maar weer dat mijn intuïtie prima werkt, want toen we de nachtcheck deden voor we naar bed wilden gaan, bleek dat Merel een hele hap uit haar oor kwijt was! Gelijk de konijnen gescheiden, Merel weer apart in een hok, speciale creme op haar wond gesmeerd en flink geknuffeld. Gelukkig bloedde het niet hard en ik mocht er gewoon aan zitten.

Maar samen gaat dus niet. Plan is nu om voor haar een lieve man te zoeken en Joep en Karel samen te laten. Want zeg nou zelf….onweerstaanbaar toch?

De derde dame is nog een dametje. Over een dikke maand wordt ze alweer drie. Ze lijkt ontzettend veel op mij, bepaalde karaktertrekken, (kop verkeerd? Dan krijg je ook geen wóórd van haar😉 ) maar ook qua uiterlijk (bijna twee druppels water met mijn baby-/kindfoto’s). Gelukkig heeft ze wel het extraverte karakter van haar papa, iets wat ze als meisje goed kan gebruiken later. En ze is voor de duvel niet bang, ook van papa😉

Verder heeft ze een lekker eigen willetje, wat soms wel moeilijk is, maar vooral heel veel leuke en lieve momenten geeft. Ze heeft het haar van haar papa, lekker steil en onwillig. Zo heeft ze een lok die steeds voor haar ogen hangt en die veegt ze dan naar achter met haar handje. Met dat gebaar doet ze me ontzettend aan mijn oma denken, zij deed dat ook altijd🙂 Dan mis ik mijn oma, ik had zo graag gewild dat zij mijn kindjes nog had kunnen leren kennen…..ze had ze geweldig gevonden!

(Oh en zo zijn het eigenlijk 4 dames geworden😉 )

2 Reacties

  1. Wat een lieve blog. :kiss:

    25 januari 2011 om 11:48

  2. 🙂

    25 januari 2011 om 14:15

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s