Mijn tuin gevangen in letters, elke dag een nieuwe ervaring

Dieren

Op herhaling: vogels bijvoeren

Ik weet niet beter of men discussieert altijd over het wel en niet bijvoeren van (tuin)vogels in de winter. Daarom hier een eerder geplaatste, maar nog immer actuele blog over het bijvoeren van vogels!


Lees meer: 13 november 2011 – Op herhaling: vogels bijvoeren

Advertenties

Egeltje

Vanaf mei ongeveer vond ik hier en daar al eens poepjes op het gras. Bij nazoeken op internet bleek het hoogstwaarschijnlijk om een egel te gaan. Jippie! Vroeger, toen ik nog een klein meisje was, hadden we altijd een egel-in-winterslaap in de schuur in de winters. Zo cute! Ik hou van egels.

Anyway, in de afgelopen maanden heb ik diverse keren ’s avonds met een zaklamp de tuin rondgespeurd, op zoek naar de egel. Niks natuurlijk. Tot ik vorige week de konijnen eten ging doen, en ik zowat over de egel struikelde! Geen paniek, ik zag hem op tijd 😀

Ben toch even de camera gaan pakken en heb snel een plaatje geschoten:

Nu is er meer dan voldoende te eten bij ons in de tuin voor het beestje, dus daar maak ik me geen zorgen om. Ik zou hem/haar echter wel willen ‘houden’ en dan zou ik het zo comfortabel mogelijk moeten maken voor de egel. Dus ik ga de komende week mezelf zetten tot het bouwen van een egelhuis (of twee….) zodat ‘ie daar mooi in kan winterslapen.

 


Warm!

Aaah verkoeling! Na de nachtelijke regenbuien is het een beetje afgekoeld. Echt maar een beetje dus (helaas) want het noodweer is uitgebleven hier. Wel heeft het geregend, dus ik gooi de schuifpui open en loop naar buiten, de tuin in! Na drie passen loop ik naast de tomatenkas en de geur komt me tegemoet.

Opnieuw grinnik ik bij de gedachte dat ik amper twee jaar geleden bijna nooit een tomaat aanraakte, laat staan dat ik ze at. Ik snuif nog een keer diep de karakteristieke geur op en loop door. Rechts in de kruidentuin zie ik de eerste gele zonnebloem in bloei staan, prachtig!

Mijn voeten koelen af door de regen op het gras. Lekker fris. Bijna bij de vijver aangekomen houd ik mijn pas iets in, als ik langzaam over het bruggetje heen loop, blijven de kikkers vaak wel zitten op de rand. Dit keer niet, ze plonzen het water in. Er blijven er wel twee zitten, op de bladeren van de waterlelie. De waterlelie die dit jaar een keer zo groot is geworden. Enorme bloemen, die in de loop van de ochtend open gaan en ’s avonds laat, of bij regen, weer dicht gaan.

                     

Vaag ruik ik de rozen, er staat er op dit moment nog eentje goed bij, de rest is jammer genoeg verregend. De klaprozen doen het daarentegen geweldig! Stiekem verheug ik me al op het oogsten van de zaden. Zodra het bovenkantje los komt te staan van de bol, kan je hem er makkelijk afdraaien en de bol geeft dan wel honderden zaadjes. Machtig mooi! 🙂 Ik loop door naar de moestuin en die dat er alweer veel oogstklare peultjes hangen, de spinazie moet eruit en ik moet dringend nieuwe groenten zaaien, voordat het te laat is!

De zon brandt al op mijn rug ondanks het vroege tijdstip, de vogels genieten van de verfrissende regen van afgelopen nacht en kwetteren volop. De hommels, bijen en zweefvliegen zwermen om de klaprozen heen en verder is er weldadige rust. Ik loop helemaal naar achteren en verschuil me een beetje bij de stenen barbecue die naast het schuurtje staat.

Langzaam draai ik mijn hoofd en kijk naar een bepaalde tak in de hazelaar die deels over de compostbakken hangt. Ja! Daar zit ‘ie nog! Het jonge mereltje wat ik gisteren redde uit de klauwen van een kat. In de verte hoor ik mama -of papa- merel kwetteren op de toon waarmee ze aankondigen dat ze er aan komen. Ik hou me stil. Ik hoor ineens geklop op hout en probeer te ontdekken waar het vandaan komt.

Ik kijk naar links en ontdek in een hele oude robinia de boomklever. Plotseling hoor ik veel regendruppels uit de boom vallen en draai mijn hoofd weer naar rechts. Goed kijken levert een eekhoorntje op die van de hazelnoten gaat snoepen. Op anderhalve meter boven me springt hij van tak naar tak, een prachtig schouwspel.

Ik hoor de papa -zo blijkt- merel aankomen en hou me extra stil. Eerst zit hij op de schutting…. dan hupt hij naar de tak waar zijn kindje op zit. Hup, bekkie open en papamerel stopt er wat in. Zo lief om te zien! Papamerel vertrekt weer voor nieuw voedsel en komt even later opnieuw zijn kunstje vertonen.

Ik sluip stiekem weg en haal de peultjes van de planten. Ondertussen begint het te regenen. Ik verzamel nog snel alle peultjes en ren dan naar huis, ondertussen alle tuinschoonheid achter me latend zonder het nog een blik waardig te gunnen.


Heerlijk!

Hoe heerlijk is het;

– dat je een nieuwe soort libelle ontdekt in je tuin
– dat je bij je rondje door de tuin allerlei bloemen kan ruiken
– om te genieten van uitvliegende babykoolmeesjes
– om op een bloedhete dag lekker met je kinderen op kussens in de schaduw te kunnen liggen
– te kunnen wiegen in de wind op de schommelbank
– te kunnen luisteren naar het prachtige gezang van de zanglijster
– een kolibrievlinder op de foto te kunnen zetten
– je eigen groente uit de tuin te mogen plukken
– om zelf een boeketje bloemen uit de tuin te kunnen halen
– gezaaide bloemen te zien opkomen
– een enorme knop komkommerkruid uit te zien komen
– zelf zaadjes te kunnen winnen van allerlei kruiden en bloemen
– te experimenteren met heesters en bomen stekken
– de tomaten en komkommers in bloei te zien staan
– de eerste blauwe besjes en frambozen aan de takken te zien verschijnen

Morgen een fotoblog, maar vandaag alvast de kolibrievlinder:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Vogeltuin

Vandaag ben ik druk bezig geweest met het laatste stukje tuin rondom de waterval onkruidvrij maken.

Het resultaat -na 2 kruiwagen vol onkruid- mag er best zijn, vind ik zelf:

De Japanse Esdoorns komen zo veel beter tot hun recht! De rode hebben we gekocht als ‘geboorteboom’ toen onze oudste geboren werd. De roos die er recht voor staat, is de geboorteplant van de jongste. Helaas heeft die flink te lijden gehad van een verhuizing en van het onkruid. Hopelijk trekt het weer bij. De twee geboorteplanten zijn zo geplant, zodat de oudste de jongste kan beschermen. Best een mooie gedachte dus.

De groene esdoorn hebben we gekregen van mijn schoonmoeder en zo is het net een familie-stukje in de tuin 😉

Rondom moeten nog meer planten komen uiteraard, ik heb er nu alvast wat eenjarigen in gezet en achterin een rij stokrozen die ik opgekweekt had uit zaadjes.

Achterin ligt ook een voetpadje, vanaf het terras naar de waterval. Ik vind het zelf erg leuk om te kijken naar het water en doe dat ook best regelmatig. Om dan elke keer omzichtig door de tuin te moeten lopen, is onhandig. Vandaar het besluit om gelijk ook wat tegels te plaatsen.

En zo was ik bezig vanavond met de stokrozen planten en ben ik gewoon eens gaan zitten. Midden in de tuin, op het zand, naast de waterval. De laatste reep zonneschijn scheen op de bomen aan de andere kant van de vijver en daar ontwaarde ik een hele familie (of misschien wel twee) koolmeesjes. Volgens mij waren ze aan het uitvliegen! Ik heb zeker 20 minuten daar gezeten om gewoon te kijken naar ze.

Ondertussen zag ik uiteraard nog meer vogels. In de verte zag ik wat zwart-wits wegvliegen; een ekster. Boven mijn hoofd hoorde ik regelmatig het doffe geklap van duivenvleugels. Voor me, in de rand van de vijver, nestelt een klein vogeltje die af en toe kwam aanvliegen, wat insecten in het nest duwde en weer wegvloog. Ik ben er helaas nog niet achter welk vogeltje het is. Een winterkoninkje scheerde over mijn hoofd om in de moerbei naast me te landen en een kraai kraste hoog in de lucht terwijl hij over de tuin heen vloog. Ik heb genoten!


Rhaphigaster nebulosa – De grauwe veldwants

Afgelopen week las ik op één van mijn favoriete blogs iets over een wants die zeldzaam is in Nederland. Eergisteren was ik bezig om het schuurtje achterin de tuin in te pakken en daar zag ik ook een wants en moest gelijk denken aan de blog die ik gelezen had. Normaal zijn wantsen niet zo groot, maar deze viel mij juist op vanwege zijn formaat.

Gisteren ging ik op zoek, kijken of hij nog ergens in de buurt van het schuurtje was. Zou wel heel toevallig zijn, maar je weet het maar nooit 😉 Helaas niet gevonden dus daarna ging ik verder met spullen verhuizen van de ene naar de andere schuur. En toen kwam ik hem dus toch nog weer tegen! Gelijk gevangen, camera gepakt en wat plaatjes geschoten. Het blijkt dus inderdaad de (in Nederland) zeldzame wants te zijn! Gaaf toch? 😀

Informatie van de site van de Vereniging voor Natuur- en Milieueducatie:

Deze wants soort bereikt een lengte van 14 tot 16 millimeter. De wants leeft op verschillende houtige gewassen. Af en toe zuigt het op dode insecten.In het late voorjaar leggen de vrouwelijke wantsen ongeveer 40 eieren op verschillende delen van planten. De jonge larven die variëren in kleur en kunnen vliegen. Ter bescherming tegen roofdieren hebben ze stinkende klieren op hun rug. Als ze zich bedreigdvoelen wordt een sterk ruikende afscheiding vrijgegeven.


Tuinconcert

Vandaag hebben we eindelijk weer genoten van de kwakende kikkers. We werden vanochtend zelfs verrast met een enorme klomp verse kikkerdril!

Geniet mee (klik op de foto voor een vergroting!)